Publicaties & nieuws

Afscheid

50. Voor velen een magisch getal.
50 jaar oud ( of jong ) worden. Abraham. Sarah. Een pop of iets dergelijks in de tuin. Met verheffende boodschappen als: “Hij werd geboren als kind, en zeurt nu al 50 jaar als hem wat niet zint. Gelukkig is zijn vrouw de baas, anders was hij nu een echte dwaas”. Vooral dat “hij werd geboren als kind”. Werkelijk fantastisch gevonden. Je zult de pech hebben om geboren te worden als olifant. Nou ja, als ik sommige net geboren kinderen zie…….
Of “50 jaar geleden heeft deze Sarah haar eerste luier vol gescheten”. En wat te denken van: “Paniek, paniek, onze vader is half antiek”. Tja………

Hartekreten On Line 49
Een rad van fortuin, een amuse van rivierkreeftjes en zelf meegebrachte koffie.
Een tijdje geleden alweer mocht ik voor een jongens junioren wedstrijd naar Haaksbergen. Ik kom graag in Haaksbergen. Leuk sfeertje, aardige mensen ( de meesten althans ) en er is altijd wat te doen in de kantine van sporthal “de Els”. Althans, ik heb me nog nooit verveeld in de ster van Twente. ( Je rijdt Haaksbergen binnen en wordt welkom geheten met het bord “welkom in de ster van Twente”. Ik denk daar verder nooit over na, maar mijn homoseksuele buurman is laaiend enthousiast.)
Ik kwam de kantine binnen en zag een megagroot rad van fortuin staan. En de helft van de kantine was gevuld met prijzen. Onvoorstelbaar veel prijzen. Tonego had een avondvullend programma met als doel het spekken van de clubkas. En alle prijzen werden gesponsord door de Haaksbergse middenstand. Uiteraard werd aan mijn jonge vrouwelijke collega en mij gevraagd of wij ook loten wilden kopen. Tja, wat is wijsheid?? Tot ik de prijs van de loten vernam: €0,20 eurocent per lot. Twintig eurocent?? Hoe kan dat zo goedkoop? Van de jeugd wilden ze niet al te veel vragen. Fijn dat ik ook nog tot de jeugd werd gerekend. Ik heb samen met mijn collega 10 loten gekocht. De draai aan het rad van fortuin hebben we niet meegemaakt want we kwamen voor het fluiten van een basketbalwedstrijd. En helaas moesten we ons omkleden. Een van de knapste vrouwen binnen de vereniging nam voor ons de honneurs waar. Net voor de wedstrijd begon kwam zij enthousiast op ons aflopen met twee prijzen! Een telefoonnotitieboekje voor mijn collega en voor mij een rugzak. Prachtig!
Van de wedstrijd kan ik me niet veel meer herinneren. Dat kwam omdat de rad van fortuin verloting ook na de wedstrijd nog gewoon aan de gang zou zijn en in gedachten ging ik al met de hoofdprijs aan de haal: een luchtballonvaart. Nou moet ik eerlijk bekennen dat ik al hoogtevrees krijg als ik twee paar sokken aan heb, maar toch… Gelukkig was mijn jonge collega aardig wakker, dus sleepte ze mij door de wedstrijd heen.
Na de welverdiende douche ging ik goedgemutst, ofwel goed gerugzakt naar de kantine om mij tactisch op stellen in verband met het vervolg van de verloting. Mijn collega zat er ook helemaal klaar voor. “Kom op met die loten!!” We kwamen tot de ontdekking dat de kredietcrisis in Haaksbergen wel erg snel prijsopdrijvend werkte. De loten kostten nu€ 0,50. Dat was een beste inflatie correctie! Maar dat hield ons niet tegen. Mijn fluitvergoeding ging op aan loten. Ach, met twee loten heb je best wel kans, toch? En het prijzenpakket was alleraardigst. En ja hoor, weer twee prijzen! Een prijs voor mijn collega en voor mij. Mijn collega won een ketting/armband collectie uit het huis van de heks van Hans en Grietje. Ze gilde het uit van pret. Mijn prijs was eigenlijk een echte “dat heeft Hartemink weer”prijs. Ik won namelijk een gratis wasbeurt……..voor mijn auto. Wasbeurt met sterretje 5. Bij de Texaco in Haaksbergen. Ik maakte heel snel een afweging. Ik vond het leuk om die prijs te winnen, maar om nou een keer overdag naar Haaksbergen te rijden om mijn auto te laten wassen bij de Texaco. Nee, dat zag ik niet zitten. En de collega arbiter die in Haaksbergen woont is nou ook weer niet zo gezellig dat ik mijn wasbeurt combineer met een bezoek aan hem. Ik heb de wasbeurt dus weggegeven aan een collega arbiter, toevallig ook uit Haaksbergen.
Incidenteel komt het voor dat ik in mijn eigen plaats een wedstrijd fluit. Als ik een heel druk weekeinde heb wil ik nog wel eens in de buurt blijven. Vaak betreft het ook invallen, omdat er weer eens een jonge scheidsrechter ziek , zwak en misselijk heeft afgezegd. Ja, ik zeg jonge scheidsrechter. Ik weet niet wat er het afgelopen seizoen aan de hand is met de scheidsrechters die door een vereniging opgegeven worden om in drie jaar opgeleid te worden tot potentieel landelijk scheidsrechter. Zelden zo veel afmeldingen gehad in verband met ziekte, ziekte, ziekte, ziekte en euhhhh ziekte. En dan moet de harde kern het weer oplossen. Dat zijn die idiote scheidsrechters die dag en nacht bereid zijn om in te vallen om ervoor te zorgen dat het spelletje gespeeld kan worden.
Almelo dus. Daar viel ik ook alweer een tijdje geleden ( wat gaat de tijd soms snel ) met de neus in de rivierkreeftjes. De eigenaar van café-restaurant Rembrandt doet aan catering. Hij was bezig met de voorbereidingen voor een of ander gala feest. Mijn collega en ik werden spontaan gebombardeerd tot Koninklijke Voorproevers. Dat is een traditie die terug reikt tot de Middeleeuwen. Hoogwaardigheidsbekleders lieten een of meerdere onderdanen voorproeven. Overleefden zij het voedsel, dan was het goed. Mijn collega en ik werden vergast op een amuse van rivierkreeftjes op een bedje van sla met een speciaal sausje. Sjonge, wat was dát lekker!! Daar had ik er nog wel een stuk of wat van opgekund, maar er moest ook nog gefloten worden. En met een volle maag hardlopen komt de lichamelijke en geestelijke gesteldheid niet ten goede. Ook van deze wedstrijd kreeg ik niet veel mee. Nou hoor ik dat wel vaker, dus ik ben er aan gewend geraakt. Maar in gedachten was ik bij de rivierkreeftjes.
Na de wedstrijd bleef ik nog even hangen om twee collega’s aan het werk te zien bij een herenwedstrijd. Daaruit concludeerde ik dat ik kennelijk een dameswedstrijd had gefloten. De eigenaar van café-restaurant Rembrandt vroeg of ik nog zin had in wat lekkers. Hij had wat te veel gemaakt en kennelijk vond hij mij wel aardig, dus werd ik gepromoveerd van Voorproever tot Doorproever. Ik weet niet wat ik allemaal heb gegeten, maar wat lekker, wat lekker.
Bijgekomen van Haaksbergen en Almelo mocht ik naar Zwolle voor een wedstrijd van ZAC. Nou is Zwolle ook een verhaal apart. Bij de Stilohal hadden ze een kantine die bijna nooit open was. En toch brak daar brand uit. En ging de toko op slot. Niet dat dit ook maar iets uitmaakte. Maar ik ben iemand die het gezellig vind om voor de wedstrijd een kopje koffie te drinken en een beetje te keuvelen met mijn collega arbiter, en ons voor bereiden op de te fluiten wedstrijd. Afspraken maken over de posities in het veld , over wat te doen in het geval dat….enz. In de Stilohal lukt dat dus niet. Onder het motto: Als Abraham niet naar de berg komt, moet de berg maar naar Abraham, neem ik naar Zwolle mijn eigen koffie mee. Thuis zet ik koffie. Doe die koffie in een thermoskan. Thermoskan in rugzak ( handig ding, zo’n rugzak ) samen met melk, suiker, lepeltjes,kopjes, koekjes. En dan op naar Zwolle!! Voordeel is dat mocht ik pech onderweg krijgen dat ik in ieder geval koffie bij me heb. In de Stilohal zoek ik natuurlijk mijn collega op en ga gezellig met hem of haar koffie drinken. Toevallige passanten mogen ook meegenieten. Zolang de voorraad strekt en dat is een kopje of acht. De beheerder van de Stilohal is al goede maatjes met mij. Ik ben “de koffieman”.
Als scheidsrechter moet je soms dus niet alleen improviseren tijdens een wedstrijd….. Mocht u mij binnenkort tegenkomen met een rugzak, dan is de kans groot dat er een thermoskan met koffie in zit. Of rivierkreeftjes op een bedje van sla. Ik heb de smaak te pakken……..
Tot de volgende kreet.
Rob Hartemink

Hartekreten on line 48

Eindejaarskreten

Het einde van het jaar 2008 naakt. ( Nee, ik ga niet op oudejaarsavond in Adamskostuum door de wijk heen lopen. ) En volgens goed ( ? ) gebruik wordt het jaar dan geëvalueerd op allerlei mogelijke manieren. In den lande worden er allerlei eindejaarsverkiezingen gehouden. Om een paar voorbeelden te noemen: beste sportman / vrouw / ploeg van het jaar, beste televisietalent, beste kinderprogramma, beste film, slechtste film, mooiste vrouw / man van 2008. Enzovoorts, enzovoorts.
Ik evalueer meestal aan het einde van een basketbalseizoen, maar dat loopt niet parallel aan een kalenderjaar.
Hartekreten heeft dus, om niet achter te blijven , ook een aantal verkiezingen gehouden.
Fasten your seat belts, daar gaan we dan:

Verkiezing 1: “We zijn de scheidsrechters vergeten award”.

Deze verkiezing is met glans en gloria gewonnen door vereniging Give & Go uit het mooie Aalten ( Gelderse Achterhoek ) Vereniging Give & Go bestond in 2008 25 jaar. Men wilde dit groots vieren. Door gezamenlijke inspanning van de leden van Give & Go werd alles uit de kast gehaald om een mooi programma neer te zetten. Hoogtepunt van viering was een wedstrijd tussen de heren eredivisie teams van Landstede en Matrixx. Alles was geregeld!
Alles? Nou, bijna alles dan. De Give & Go’ers waren één ding vergeten: de scheidsrechters. De scheidsrechters? De scheidsrechters. Onvoorstelbaar. Je organiseert een eredivisie wedstrijd met alles erop en eraan, tot het Aaltense majorettekorps aan toe, maar je vergeet de scheidsrechters. Kennelijk worden in Aalten al sinds jaar en dag wedstrijden gespeeld zonder arbitrage.
Uiteindelijk is dankzij inspanning van onder andere de RSC alles toch nog op zijn pootjes terechtgekomen en stonden er drie scheidsrechters uit Oost.
Give & Go heeft deze award dik en dik verdiend.

Verkiezing 2: “Basketbal scheidsrechters opmerking van het jaar buiten het veld award”.

In deze categorie waren er heel veel kandidaten. De jury had het moeilijk. Er moest gekozen worden uit o.a. de volgende opmerkingen:

Scheidsrechter 1 tegen scheidsrechter 2 in de kleedkamer na afloop van een wedstrijd: “Die nummer …. van…… Echt, als je die in de ogen kijkt, zie je de achterkant van haar hoofd.”.

Scheidsrechter 2 tegen scheidsrechter 1 in de kleedkamer na afloop van een wedstrijd. Het gesprek gaat, bij gebrek aan beter, over seks. “Na 20 jaar huwelijk zijn mijn vrouw en ik seksueel eindelijk op elkaar afgestemd.” “Hoe dat zo? “ “We hebben nu allebei tegelijk hoofdpijn.”….

Scheidsrechter 1 tegen Hartemink : “Zo, ben je weer met zelfbedrog bezig?””Hoezo”? “Je houdt je buik in.”

Uiteindelijk heeft de jury besloten om de eerstgenoemde opmerking te moeten honoreren met de” basketbal scheidsrechters opmerking van het jaar buiten het veld award”.
Waarvan akte.

Verkiezing 3 : : Basketbal scheidsrechters opmerking van het jaar op het veld award”.
Ook in deze categorie waren er heel veel kandidaten. De jury had het wederom moeilijk. Er moest gekozen worden uit o.a. de volgende opmerkingen:

Scheidsrechter 2 tegen scheidsrechter 1 die een speler ziet die voor de wedstrijd een appel aan het eten is en die per ongeluk uit zijn handen laat vallen: “Ach, een appel valt niet ver in de grond”.

Scheidsrechter 1 tegen scheidsrechter 2 tijdens de warming up: “Nou, een paar kilo minder bij mij zou geen kwaad kunnen.” “Ah joh, je bent zo slank als een ree, of hoe heet zo’n groot grijs dier met een slurf ook alweer? “

Een verongelijkte speler tegen een scheidsrechter: “Ik doe geen vlieg kwaad!!”.
Reactie scheidsrechter: “Dan ben je gewoon niet snel genoeg.” ( ja dit is een doordenker)

Scheidsrechter die door omstandigheden in zijn eentje moet fluiten : “We gaan er voor de volle 50% tegenaan!”.

Na lang juryberaad, zeker een minuut of 2, is besloten om de award toe te kennen aan de arbiter die reageerde tijdens de warming-up.

Verkiezing 4: “coach opmerking van het jaar award”.
In deze categorie ook veel genomineerden. Met afstand winnaar in deze categorie: een coach van een vereniging uit Enschede. Zijn team voerde geen enkele door hem opgedragen taak goed uit in het veld. Hij verzuchtte: “Een ei pellen met een bokshandschoen is makkelijker”.

Verkiezing 5: “spelersopmerking van het jaar award”.
In de categorie opmerkingen van spelers had de jury het voor de zoveelste keer niet gemakkelijk. Spelers kunnen ook zeer inventieve, grappige dingen zeggen. Na de welbekende strenge selectieprocedure waren de volgende opmerkingen nog in de race voor de award:

“Die scheidsrechters die we vorige week hadden…Echt, die ene, snapt het spel volgens mij gewoon niet, treedt ook niet op, volgens mij laat die een polonaise nog uit de hand lopen.”

“Hee, scheids, ben je met de verkeerde bril uit bed gestapt vanochtend? “

Speler X :“Ah, daar is mijn favoriete scheidsrechter”. Reactie speler Y: “Neem het hem maar niet kwalijk, hij is net aan zijn ogen geopereerd”.

Winnaar in deze verkiezing: tatatatatataaaaaaaaaaaaaa: de polonaise opmerking!

Tot zover de eindejaarsverkiezingen van Hartekreten.

Ik heb in 2008 niet veel aandacht besteed aan kleedkamers. Tot opluchting van menig basketballiefhebber. “Men”vindt dat ik spijkers op laag water zoek, dat ik gewoon altijd wat te zeuren heb over kleedkamers en dat ik de enige ben. Let vooral op het laatste gedeelte van de vorige zin: “dat ik de enige ben”.
Ik kan u vertellen dat ik sinds kort in goed gezelschap verkeer!
In dagblad Tubantia van 21 november 2008 stond een artikel over scheidsrechters!! En waar ging dat artikel over?
Leest u even mee:

Scheidsrechters willen betere kleedkamers.

Almelo. De scheidsrechtersvereniging Almelo en Omstreken ( SAO ) wil snel een grote opknapbeurt van hun onderkomen aan de Steffensweg. Nu, volgens voorzitter Bert Temmink, duidelijk is dat voetbalclub DVO geen gebruik zal maken van het clubgebouw van de arbiters, moet de kleedaccommodatie zo snel mogelijk worden opgeknapt. Dat stelt Temmink in het clubblad. De wens van de vereniging was een verhuizing naar de atletiekbaan van SISU. Nu het de scheidsrechters duidelijk is geworden dat een verplaatsing van het clubgebouw er niet in zit, willen de scheidsrechters zo snel mogelijk dat het huidige gebouw wordt opgeknapt.

Ik bedoel maar. Ook voetbalscheidsrechters hebben behoefte aan goede kleedkamers. En dan hebben deze voetbalarbiters zelfs een eigen clubgebouw!! Kom daar eens om bij basketbal!

Is het in 2008 dan zo veel beter geworden met de kleedkamers? Geenszins. Nog steeds is het regelmatig behelpen. Maar , optimistisch als ik ben, verwacht ik in 2009 mooie, ruime kleedkamers om mezelf in om te mogen kleden. Maar ik houd mezelf wel vaker voor de gek. Toch eens die roze bril mee gaan nemen naar basketbalwedstrijden….

Ik wens u allen een sportief, maar vooral gezond 2009 toe!

Tot de volgende kreet.

Rob Hartemink

Hartekreten on line 46

Waar verenigingsscheidsrechters gevolgd worden door een wethouder bij afloop van de competitie.

In de vorige Hartekreten schreef ik dat ik in de volgende Hartekreten iets wilde schrijven over verenigingsscheidsrechters. De volgende Hartekreten zijn dus deze Hartekreten. U bent er nog? Mooi.
Naast de onafhankelijke arbiters ( ook wel genoemd: scheidsrechtersgroep 1 ) die op naam worden aangeschreven voor het fluiten van wedstrijden in de hoogste rayonklassen, zijn er ook de verenigingsscheidsrechters ( ook wel genoemd: scheidsrechtersgroep 2 ) die op vereniging worden aangeschreven voor het fluiten van wedstrijden in de lagere rayonklassen.
Ik zie verenigingsscheidsrechters regelmatig fluiten. Vaak een gedeelte van een wedstrijd voorafgaand aan mijn eigen wedstrijd. Er zijn grote verschillen in capaciteiten bij de verenigingsscheidsrechters. Dat vind ik overigens niet erg. Je mag niet verwachten dat iedereen dezelfde fluitcapaciteiten heeft. Weet u waar ik mij wel aan erger? Verenigingsscheidsrechters die echt zo’n uitstraling hebben van : “Het is dat ik een wedstrijd moet fluiten, maar liever zat ik nu in het café.” Of zo.
Dat zijn meestal verenigingsarbiters die een paar minuten voordat een wedstrijd begint binnen komen zetten, de schoenen uitdoen, sportschoenen aantrekken, voor drie minuten fluiten en gaan fluiten.
Als ze al sportschoenen aandoen. Een tijdje geleden zag ik een scheidsrechter fluiten in Hengelo bij een dameswedstrijd. Deze “arbiter” liep te fluiten met puntlaarzen aan. Puntlaarzen!! Op een basketbalveld. Het is dat ik geen beheerder ben van de sporthal in Hengelo, maar zo iemand zou je er toch meteen uitzetten, los van het fluiten.
Uiteraard ging deze persoon netjes gekleed volgens scheidsrechtersvoorschriften. Een rode trui, een blauwe spijkerbroek en puntlaarzen.
Dan ben je dus echt niet serieus bezig! Zijn collega had ook een spijkerbroek aan, maar had de moeite genomen om een grijs shirt aan trekken en sportschoenen aan te doen. Dan geef je in ieder geval het idee dat je er nog wat van wilt maken.
Ik vraag me echt af of het nou zo moeilijk is om je als verenigingsarbiter een beetje te kleden en gedragen als scheidsrechter. Een retorische vraag, want het antwoord is in heel veel gevallen: “Ja”.
Als je als verenigingsarbiter de moeite neemt om er als scheidsrechter uit te zien, ruim op tijd aanwezig bent en een beetje serieus om gaat met een wedstrijd dan scheelt dat al enorm. Volgens mij zit er zelfs een psychologische factor aan dit verhaal. Als je als scheidsrechter gekleed het veld opkomt, kom je zekerder over en hebben teams het idee dat er een scheidsrechter staat.
Kijk, het is voor mensen in het publiek wellicht zeer aangenaam om een jonge vrouw in een strakke roze legging een fluit in de mond te zien hebben, maar het slaat natuurlijk nergens op.
Gelukkig zijn er ook heel veel verenigingsarbiters die serieus bezig zijn met een wedstrijd. En er warempel uit zien als scheidsrechter.
Veel verenigingen hebben problemen om genoeg scheidsrechters te vinden die een wedstrijd buiten hun woonplaats kunnen fluiten. Fluiten wordt vaak als noodzakelijk kwaad gezien. Terwijl fluiten echt wel leuk is. Natuurlijk heb je er wel eens een zeperd van een wedstrijd tussen zitten, maar dat kan ook niet anders.
Maar je maakt als scheidsrechter heel vaak leuke dingen mee. Zelfs wethouders weten je te vinden.
Ik kreeg voor een wedstrijd in Zutphen via de mail bericht dat de heren hoofdklasse wedstrijd Hanze Stars – Arnhemia Eagles misschien iets later zou beginnen omdat het nieuwe centre court zou worden ingewijd door de wethouder van Sport. Geen probleem natuurlijk.
In Zutphen heeft veel lobbyen bij de gemeente uiteindelijk geresulteerd in een basketbal centre court in sporthal “de Mene”. ( door een collega die een keer een paar borreltjes te veel ophad na een wedstrijd liefkozend omgedoopt tot “de Gemene”. ) Nieuwe baskets, nieuwe belijningen. Het resultaat mag er zijn.
Vanzelfsprekend moest het centre court ingewijd worden. Mijn collega en ik waren meer dan een uur voor de wedstrijd aanwezig. We werden keurig ontvangen door een belangrijke afgevaardigde van de vereniging Hanze Stars die ons van koffie en koek(je) voorzag. Na een twintigtal minuten ging deze persoon de hal in om zich voor te bereiden op de komst van de wethouder. Nauwelijks uit het zicht verdwenen kwam de wethouder met gevolg de kantine binnen gelopen. De wethouder keek mijn collega en mij aan en vroeg of ze al begonnen waren. We stelden hem gerust door te zeggen dat ze echt niet van plan waren te beginnen zonder de wethouder.
We stelden ons netjes voor en vertelden dat wij de scheidsrechters van dienst waren. De wethouder was zeer geïnteresseerd, evenals zijn gevolg.
Verschillende bestuursleden en gewone leden van Hanze Stars begaven zich van de hal naar de kantine waar mijn collega naamgenoot en ik nog steeds in gesprek waren met meneer de wethouder. Ik hoorde verschillende mensen van Hanze Stars aan elkaar vragen: “Wie is toch die man met die stropdas die naast Hartemink staat? “
Na nog een kop koffie besloten mijn collega en ik tijdelijk afscheid te nemen van de aanwezige notabelen. Omkleden hoort er nu eenmaal bij. Collega arbiters die wel eens van de kantine naar de scheidsrechterskleedkamer gelopen zijn in de Mene weten dan dat je door een ondergrondse tunnel moet lopen om de kleedkamers te bereiken. Met een beetje fantasie kun je ook denken dat je door een gangpad naar een vliegtuig loopt.
De kleedkamer is zeer ruim. Dat vind ik wel prettig. Mijn spanwijdte is groter dan de gemiddelde kleedkamer. Dat heeft mening collega al ondervonden.
In de hal waren de voorbereidingen voor de officiële ingebruikname van het centre court al in volle gang. Na een poosje wachten om de spanning nog wat verder op te voeren nam de voorzitter van de thuisploeg het woord. Hij hield het kort, bondig en duidelijk. Dat lukte de wethouder ook overigens. Vaak zijn wethouders personen die een uur kunnen praten zonder iets te zeggen, maar deze wethouder was to the point. Daarna volgde een intermezzo met gemeente ambtenaren die probeerden een basketbal door een netje te krijgen. De wethouder liet zich ook niet onbetuigd. De coördinatie liet een beetje te wensen over. Het is natuurlijk wel lastig om een bal in een netje te krijgen als je nooit heb gebasketbald.
Aan het begin van de wedstrijd mocht de wethouder de wedstrijdbal opgooien. En eerlijk is eerlijk: Ik heb nog nooit iemand een bal zo loodrecht omhoog zien gooien. Met één hand! Deze man spotte met alle logica. Mij is altijd geleerd om een basketbal met twee handen op te gooien. Omdat de bal dan recht omhoog gegooid kan worden. En dat gaat ook beter. Maar wat die man presteerde. Ik wilde dat ik het op video had vastgelegd.
De wedstrijd had niet veel om het lijf. Voor beide ploegen stond niets meer op het spel. Het was een sportieve, leuke, bij vlagen spannende wedstrijd.
Na de wedstrijd werden mijn collega en ik vergast op een warm en koud buffet. Het bleef nog lang onrustig in Zutphen. En in mijn maag….
De competitie zit er alweer bijna op. Nog een paar inhaalwedstrijden en dan is het alweer gebeurd. Daarna mag ik ook dit jaar meedoen op het All Star Gala in Haaksbergen. En er volgen nog een aantal rayonkampioenschappen.
Het is al met al weer razendsnel voorbij gegaan.
In de volgende kreet een terugblik en een vooruitblik. Misschien zelfs een stoffer en blik.

Tot de volgende kreet.
Rob Hartemink

Hartekreten on line 45

Laat ik beginnen om u allen alsnog een sportief 2008 te wensen. Dat kan nog zolang de “r”in de maand zit.
Van verschillende kanten werd mij gevraagd wanneer ik weer eens een Hartekreten zou gaan schrijven. Tja, het kwam er gewoon niet van. Naast mijn full-time job had ik een bijbaantje om de bekeuringen te betalen die ik de afgelopen maanden heb mogen ontvangen van het justitieel incassobureau te Leeuwarden. Zo was daar de bekeuring die ik kreeg toen ik op weg was naar de wedstrijd Arnhemia Eagles- Wildcats. Op de Batavieren weg in Arnhem ben ik geflitst. Ik had een bijzonder ernstige snelheidsovertreding begaan. Op die weg mag je 50. Ik had de euvele moed om daar ( na correctie ) wel 55 te hebben gereden! Voor het geval u dacht dat Hartemink niet crimineel is, u weet nu beter. De Batavierenweg in Arnhem. Dat is niet zo’n klein eng weggetje waar je niets ziet. Nee, dat is een weg die wel als landingsbaan voor vliegtuigen gebruikt zou kunnen worden. En daar reed ik dus met een moordend tempo overheen.
Gelukkig was de wedstrijd erg leuk om te fluiten ( al wist ik toen nog niet dat ik criminele activiteiten had ontplooid natuurlijk)
In dezelfde week dat de bekeuring voor de overtreding in Arnhem in de bus lag had ik weer mazzel. Op weg naar een goede vriend van mij ( ja, ook verrassend, ik weet het ) werd ik aangehouden door een motoragent. Rechter achterlicht deed het niet. En uiteraard had ik geen reservelampje bij me. En aangezien ik geen 90-60-90 maten heb ontkwam ik niet aan een bekeuring. Het is niet anders. En een derde prent had ik te pakken in Schiedam. Op weg naar mijn oudste zus. Die was net verhuisd en ik wilde wel eens zien waar al dat grote geld voor gebruikt werd. Ik kwam in Schiedam aan en probeerde zonder Tom Tom de straat te vinden. Nou had ik de straat wel redelijk snel gevonden, maar helaas was het een eenrichtingsstraat. Ik besloot me voor te doen als domme Almelose boer en reed zo, hup, de straat in. Normaal rijdt daar twee keer per jaar een politie auto door de straat. Een van die twee keer was net op het moment dat ik de straat indraaide. Een grote boze Nederlandse politie agent van Surinaamse komaf kwam op mij toe. Ik opende netjes het raampje. “Waar zijn wij mee bezig”? vroeg de gevaarlijk uitziende agent. “Ik ben op weg naar mijn zus, waar u mee bezig bent weet ik niet.”Dat vond ik eigenlijk nog wel een gevat antwoord. Anders had oom agent moeten vragen: “Waar bent u mee bezig”. Afijn, de politie agent zag de humor er niet van in. Ik uiteraard uitgelegd hoe de vork in de steel zat. Ondertussen kwam de collega van oom agent ook even een duit in het zakje doen. Die vroeg mij of ze in Almelo geen eenrichtingsverkeer hadden. Ik antwoordde dat men in Almelo net begonnen was met het asfalteren van de wegen en dat ze over eenrichtingsverkeer nog niet hadden nagedacht. Ook deze opmerking viel niet in goede aarde. Ik kreeg een prent. En ik moest in de achteruit de straat uit, draaien, over de trambaan de andere kant op en er omheen rijden. Aldus geschiedde.
Ik heb dus niet zo veel tijd gehad om Hartekreten te schrijven. Want ook ben ik vanzelfsprekend zeer actief geweest op en rond de basketbalvelden. Voornamelijk als scheidsrechter. En die enkele zaterdag waar ik geen wedstrijd had mocht ik opdraven bij de jaarlijkse carnavalsoptocht in een sporthal in Rijssen.
Dat zal ik even toelichten. In principe worden er per seizoen twee stages gehouden voor basketbalscheidsrechters. De eerste is meestal in Doetinchem of omgeving. De tweede is in Rijssen of omgeving. Op 2 februari 2008 was de tweede stage in Rijssen, in de sportzaal aangrenzend aan scholengemeenschap Reggesteijn. Daar verzamelden veel scheidsrechters zich om fysiek verschrikkelijk afgebeuld te worden. Het had de heren en dames organisatoren behaagd om een niet nader te noemen bekende persoonlijkheid uit de basketbalwereld conditietraining te laten geven. Wat volgde waren scheidsrechters die bijzonder vreemde bewegingen maakten. Zeg maar rustig spastisch.. Soms in optocht, soms vooral niet synchroon. Het leek wel een carnavalsoptocht van geestelijk minder bedeelden. Nou wordt scheidsrechters wel eens gezegd dat ze geestelijk minder bedeeld zijn, maar dat bedoel ik dus niet.
Maar het was dus echt een carnavalsoptocht, op dat veld. En waarom we over hekjes moesten springen en onder hekjes door moesten lopen, kikkersprongen moesten maken, de collega’s in de kont moesten kijken: ik ben er nog niet achter. Een dag later liep ik wel alsof ik iets tussen mijn benen had zitten wat er niet hoorde. ( en nu geen vunzige gedachten graag ) Allemachtig wat een spierpijn. En dat doe je dan voor je hobby!
Verder was de stage eigenlijk wel gezellig. Het traditionele broodje kroket was goed. Alleen was de organisatie vergeten om voor water en melk te zorgen. Er stond wel een knoeperd van een frisdrankautomaat, maar aangezien ik zelden kleingeld op zak heb ( laat staan groot geld ) moest ik mij laven aan water uit de wc. Wel uit de kraan in de wasbak gelukkig.
De voorzitter van de RSC vertelde een aantal zaken over het arbitreren. Ook werden situaties op video voorgeschoteld die de scheidsrechters van commentaar mochten voorzien. Wel of geen fout? Onsportief of niet? Aanvallend of verdedigend?
Ook werd er stil gestaan bij jury perikelen. Wat de voorzitter vertelde was mij uit het hart(emink) gegrepen. Ik ben al menig wedstrijd bijna niet begonnen omdat de jury niet , of te laat aanwezig was. Of dat er een niet functionerende jury zit. Hoe komt dat nou? Ik heb het zelfs in Haaksbergen meegemaakt. Waar ik echt nooit problemen heb gehad. Als het daar al fout gaat dan is er iets niet goed, dacht ik. Ik heb problemen gehad bij ZAC. Twee juryleden op tijd, nummer drie kwam een halve minuut voor wedstrijdbegin binnen om en passant even te vertellen dat hij nog nooit een 24 seconden klok had bediend. Ruilverkaveling op de vierkante meter en uiteindelijk kon er toch worden begonnen. Tonego dus. Jury bijna te laat. Perik Jumpers. Daar dachten ze dat ze op dames hoofdklasse niveau niet met zichtbare 24 seconden apparatuur hoefden te spelen. En dat ze met de wedstrijdbal mochten inspelen. En dat de jury uit twee personen bestaat. Bijna niet door gegaan. WSV. Alwaar de jury uit drie personen bestond die echt hun best deden, maar er he-le-maal niets van bakten. Een vervanging hielp gelukkig. Een tijdje later bij WSV was er een persoon die achter de jurytafel plaatsnam om te scoren, maar dat niet kon. Dat vond ik echt heel spijtig, maar hij moest vervangen worden. De vervanger ( een van de dragende krachten bij WSV ) deed het uitstekend. Overigens: de derde keer dat ik bij WSV kwam ( ik ben bijna kind aan huis daar ) was de jury uitstekend.
Ik wil niet zeggen dat het bij sommige verenigingen altijd een beetje een puinhoop is. Maar ik erger mij er wel eens aan. Als er op ( redelijk) niveau wordt gebasketbald dan mag je toch verwachten dat de thuisspelende ploeg er alles aan doet om hun zaakjes voor elkaar te hebben. Een jury is belangrijk,onmisbaar. Voor een leuke wedstrijd heb je twee ploegen nodig, twee scheidsrechters en een jury. En ook juryleden mogen fouten maken, zoals scheidsrechters ook fouten maken en spelers ook. Niet te veel natuurlijk, want dan wordt het vervelend.
Officieel moet een jury 20 minuten voor aanvang van een wedstrijd achter de jurytafel plaatsnemen. Daar let geen enkele scheidsrechter op. Het hoeft wat mij betreft ook geen 20 minuten te zijn. Maar helaas maak ik het al te vaak mee dat de jury drie minuten van te voren komt aankakken. En als je de jury dan ook nog instructies moet geven heb je wel drie minuten de tijd! Tijd die je als scheidsrechter dus vooral niet wilt besteden aan het instrueren van de jury.
Weet u wat mij opvalt. Ervaren juryleden zijn vaak zeer ruim van te voren aanwezig. De juryleden die niet vaak jureren, er een hekel aan hebben of voorkeur geven aan andere zaken zijn juist de juryleden die eerder zouden moeten komen opdat ze geïnstrueerd kunnen worden.
Gelukkig valt er ook nog wel eens wat te lachen met de jury.
Een korte bloemlezing:
“Scheids, wil je de nummers hardop doorgeven en niet alleen signalen gebruiken, want ik ben geen doventolk”.
Ene jurylid tegen andere jurylid: “Waar komen Orca’s eigenlijk vandaan?”Reactie jurylid twee: “uit het dolfinarium in Harderwijk.”. ( Gelukkig verder geen problemen gehad met deze jury…… )
Jurylid dat met stoom en kokend water het veld komt oprennen en twee minuten voor aanvang plaats neemt achter de jurytafel: “Sorry dat ik zo laat ben scheids, maar mijn auto is kapot. Ik ben met de fiets en heb me vergist in de afstand.”
Scheidsrechter tegen jurylid: “Ken je de 24 seconden regel?”Jurylid schrikt zich helemaal te pletter. “24 regels??????”
Scheidsrechter tegen scorer: “Wil je een geslaagde driepunter terugseinen? “Jawel, maar hoe ik dat? “ “Drie vingers in de lucht. Dan weten wij dat je het hebt gezien.” “Waarom drie vingers? “ ( ook bij deze jury ging het verder best aardig….)
Scheidsrechter Hartemink tegen jurylid dat bewegingen maakt alsof zij een naar adem happende vis is: “Ben je aan het oefenen voor een toneelstuk? “ “Nee, ik ben vanmiddag naar de tandarts geweest en de verdoving is nog niet helemaal uitgewerkt.”…”Wie gaat er dan ook op een vrijdagmiddag naar de tandarts als je weet dat je ’s avonds moet jureren? “ “Mijn vader had alleen vanmiddag tijd.”……( en daar stond Hartemink met de bek vol tanden )

En zo blijft het spelletje gewoon leuk.

Tot de volgende kreet! ( waar ik o.a dieper wil ingaan op verenigingsarbiters )

Rob Hartemink

De eerste wedstrijd van het basketbalseizoen 2007-2008 bracht mij naar de stad Zwolle. Mooie stad, maar ik kwam daar niet voor de “sightseeing”. Na een rotonde een paar keer rondgereden te zijn, niet omdat ik graag rotondes verken maar omdat ik de afslag miste, kwam ik aan op de parkeerplaats van de Stilohal. In een grijs verleden heb ik daar ooit mijn auto tegen een lantaarnpaal geparkeerd. Sindsdien pas ik dus extra op.

Na de vorige hartekreten had ik last van het zogenoemde “writer’s block”. De inspiratie was er wel, maar waar ik over moest schrijven wist ik eigenlijk niet zo goed. Een weekje preseizoen basketbal heeft mij weer zoveel stof opgeleverd dat ik wel 10 hartekreten kan volschrijven.

Wat is er dan allemaal gebeurd? Te veel om op te noemen. Laat ik beginnen met het niet doorgaan van de landelijke basketbalscheidsrechters stage. De Bonds Scheidsrechters Commissie ( BSC ) heeft haar activiteiten opgeschort. Dit heeft te maken met belastingtechnische zaken. Of A-arbiters nu wel of geen werknemer zijn, of ze nu wel of geen loonbelasting moeten betalen, zijn ze in dienst van de NBB? Etc etc.Ik ga niet uitgebreid in op deze materie, want daar heb ik gewoon te weinig verstand van.

Ik kreeg een aantal weken geleden de volgende vraag: “Hoe komt het dat scheidsrechters in hun dagelijkse beroepsleven meestal leraar zijn of verpleegkundige?” In ieder geval een “sociaal” beroep.” Eigenlijk werd het antwoord al gegeven in de vraag. Omdat scheidsrechter zijn ook een zeer sociale bezigheid is. Althans, dat vind ik.
Maar toen dacht ik even verder. Dat valt niet mee voor mij, maar ik heb toch een poging ondernomen. Wat doen de arbiters uit Rayon Oost eigenlijk in hun dagelijkse leven? En dan bedoel ik het beroep dat ze uitoefenen. Ik weet van sommige collega’s niet waar zij hun Euro’s mee verdienen, maar van een heel aantal weet ik het wel. En dan kom je toch wel verrassende beroepen tegen als je er van uit gaat dat scheidsrechters volgens menigeen altijd werkzaam zijn in de “sociale sector”. ( Misschien kan ik beter zeggen: dienstverlenende sector, maar dat dekt de lading niet helemaal.)

“Zeg, Hartemink”, vroeg mij iemand uit het basketbalwereldje, “wanneer komt er weer een Hartekreten?” “Een week of wat”, antwoordde ik haar. Maar een week of wat werden twee, drie vier weken. Wat gaat de tijd snel. 3 maanden na Hartekreten nummer 40 is er dan nu eindelijk Hartekreten 41.
Laat ik eens beginnen met voetbal. Voetbal? Ja, voetbal En dan bedoel ik niet een basketbalspeler of speelster die een pass met de voet onderschept, maar veldvoetbal. 11 tegen 11 voetbal. Op een ( meestal ) groen veld. Betaald voetbal. Daar loopt ook een scheidsrechter. Eigenlijk vier. Twee assistent-scheidsrechters en een vierde official plus hoofdscheidsrechter is totaal vier. Een van de bekendere arbiters is Erik Braamhaar. Bij velen van ons bekend door zijn voordracht / interactie op een scheidsrechtersstage enkele jaren geleden.

Doetinchem. Als ik daar kom maak ik altijd een reis in het verleden. Niet dat ze in Doetinchem nog met paard en wagen rijden. Of dat er alleen maar zandweggetjes zijn. Mijn vader komt uit Doetinchem. Mijn opa en oma woonden in Doetinchem. Ik heb de hele middelbare school opleiding gevolgd in Doetinchem. 6 jaar lang elke dag van het kleine Achterhoekse plaatsje Dinxperlo naar het grote Doetinchem. Op de fiets, bij slecht weer met de bus. Daar heb ik toch wel de basis gelegd voor mijn verdere leven. Mijn eerste vriendinnetje kwam uit Doetinchem. Ik kan me haar nog heel goed herinneren.